Phuentsho Tashi

འགོ་ཐོག་ཕྱད་པའི་བུམོ། བཅུད་དོན། འཁྲབ་སྲུང་འདི་ འབྲི་བ་པོ་རང་ལུ་དངོས་སུ་བྱུང་བའི་ཚོར་སྣང་ཅིག་ཨིནམ་ལས་ དེ་ནང་བུ་ཚུ་ཕུན་ཚོགས་འདི་བུམོ་གི་མིང་དངོས་སུ་མ་སླབ་པར་ཡོད་མི་འདི་ལུ་ འགོ་དང་པ་མཐོ་རིམ་སློབ་གྲྭ་ནང་ལྷོད་པའི་སྐབས་སུ་ བུམོ་འདི་མཐོངམ་ཅིན་སེམས་ཆགས་ཏེ་ བུམོ་འདི་དང་འབྲེལ་བ་བཟོ་ཐབས་ལུ་ ཐབས་ཤེས་སྣ་ཚོགས་སྟོན་ཐོག་ལས་ མཐའ་མཇུག་ཁར་གཅིག་ཁར་སྡོད་ནི་ཐོབ་ཡོད་པའི་ ཉམས་བརྒྱད་ཀྱི་གནད་དོན་ཚུ་ཚུད་དེ་ཡོད་པའི་ འཁྲབ་སྲུང་ཐུང་ཀུ་ཅིག་འབྲི་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན།                                                                      འཁྲབ་རྩེདཔ། ཕུན་ཚོགས རབ་རྒྱས། མགོནམ་ལྷམོ། ཚེ་རིང་སྒྲོལ་མ རྣམ་རྒྱལ། ལོ་ངོ་དང་པ་ཚུ་འགོ་དང་པ་ སློབ་གྲྭ་ནང་འོང་པའི་སྐབས་ སློབ་ཕྲུག་འཐུས་དཔོན་དང་ཚོགས་ཕྲན་ཁག་གི་འགོ་འདྲེན་པ་ཚུ་ཡང་ འབྱོན་ཞུའི་ལས་རིམ་ནང་འོང་ཞིནམ་ལས་ བསུ་བ་འབད་དེ་ཡུན་རིངམོ་འགྱོ་ཡོདཔ་ཨིན་པས། ཉིན་མའི་ལྟོ་ཡང་བཟའ་ཚར་སྦེ་ ལོག་སྟེ་རང་བསུ་བ་ནང་འོང་ས...

How??? Life shaded with dark. I never thought something special is going to become on that day and I wasn’t sure that I could even reach her and have a nice conversation. Mr. Rabgay was quite eager on that, I imagined him like an eagle whose eyes were searching for food down on earth flying in the sky. But, this gentleman is not exactly what I described here instead he is a handsome charming guy and most girls of CLCS might be dreaming him to be with him( But not all). Just to get a chance for a night walk. Most of all, he is helpful but a good friend indeed. Coming on my real track, we were there for the reception of first-year students. Waiting whole day sacrificing lunch under the burning scorching sun with gumboot on my leg which is much more additional 5 degrees Celsius hot. But I didn’t blame anyone rather I was pretending to be okay. By then, it was evening and I saw an angel, I mean real gorgeous girl resembling the beauty of an angel.  We saw her, Rabgay and me. S...

སྙིང་ནས་འཁྲུལ་བའི་སྐྱོ་རྩོམ། མི་ཚེ་འཁྲུལ་བའི་མཐོང་སྣང་ཞིག། ཁྱོད་ཞལ་ཟླ་དང་འདྲ་ཡང་སྟོང་པར་འགྱུར།། སེམས་ནི་ཞེ་སྡང་ང་རྒྱལ་ཁོང་ཁྲོས་གང།། བདག་གིས་ལེགས་པའི་གཏམ་ཞིག་སྨྲ་ན་ཡང་།། རྩུབ་པའི་གཏམ་དུ་བསྒྱུར་ནས་ན་ཟུག་སྟེར།། སྐབས་རེ་དགའ་བ་སྟོང་གི་སྤྲོ་སྣང་ཞིང་།། སྐབས་རེ་སྐྱོ་བ་འབུམ་གྱི་ན་ཟུག་ཞིག། དགའ་སྐྱོ་མཉམ་དུ་འདྲིལ་བའི་ངེ་མི་ཚེ།། ཡོད་ཚེ་རྟག་པ་མེད་པའི་ཚོར་སྣང་ཞིག། ཁྱེད་ཀྱི་ཞལ་ལ་ཡོད་པའི་དགའ་འཛུམ་དེ།། སྦེད་ནས་མ་བཞག་བདག་ལ་སྟོན་རོགས་གནང་།། མིག་དང་སེམས་ལ་མཐུན་པའི་ཡིད་འོང་ཁྱེད།། དེ་འདྲ་མ་བྱེད་ལག་པས་ཐལ་མོ་སྦྱོར།།

         Hurts my Heart Tears ran out of my eyes, as i get into my bed. I wonder at last where will i lie, What i got were, what i thought. I do depend on others,  But i do realize what i am doing. My mind flatters in the wind of others direction, Something special is gonna be happened Yet better is not i always demand. I make fake promises never to repeat, By the time, it will be done. What the shit i am? Will it be okay, if i am as before? Feeling lonely, rubbish and thrown; On the unfold blankets of bed, Looking the photos of past All i get is heart break. Missing those times  Which will never be repeated I feel weak For my bin deeds i regret yet i can't get rid of it. I sheds not the tears, rather i bleed the bloods from my eyes. I hold my heart, The broken one up the high Yet once damaged Not sure to be repaired.             

From the time I got besotted by you The little love I felt increased too From the time you started walking with me.... The path of my life became clear to me If you get out of my sight You don't know my plight The little love I felt increased too This is what fate says My life dwells in you anyway My lips hides what the heart desires How do I express what my heart transpires To be with you, I can stay away from the world In my dreams you have started featuring. Through the lanes of love,  I wandered All I got where your shadows, I tried not to fall in love But my heart disagreed Love makes one weep Then why you are the one this heart seeks My heart pays no heed to me I pay no heed to my heart What do I do? Neither my days nor my nights belong to me

A wounded heart bleeding, Crumbling homes of broken love. As I fall into the abyss, With teary eyes, I retreat. This heart echoes with silent screams Unrequited love, perched with shadows gleam Love's pious and pure, though dirty it may seem, A callous, wet hem, neither hope, nor a dream While my heart echoes with silent screams Whose syllable fell, agape and unseen While my heart whispers silent screams Poems of love fell, agape and unseen Broken wings of murky night forlorn, hurt with that sight Rainbows jaded by this smite Laughter swayed by this slight On the way to the class Journey from black-topped road comes the strong breeze and scorching sun sweating me makes slower the walk. Running in the last 30 minutes rushes my mind To alleviate those rushness, conversation with mates makes me better The long way from hostel to class is that tiring Chronically the all day repeated I wonder three years is such a long journey Going up and coming down Happiest ...

གཟུགས་བལ་ལས་འཇམ་པའི་ཁྱོད་ཀྱི་གཟུགས།། གདོང་ལེགས་པ་པད་མའི་གཉེན་དང་མཚུངས།། ངེ་དགའ་བའི་སེམས་འདི་ཁྱོད་ཀྱིས་རྐུ།། རླུང་བསིལ་བའི་བརྩེ་ལྡན་མཛེས་མ་ཡིས།། ངེ་ཁོག་པའི་ཧིང་གི་གཏམ་ཚིག་གསུམ།། ད་དུག་ལུ་འགྱུར་ཏེ་མ་རུལཝ་ལས།། བུམོ་ཁྱོད་ཀྱི་འཇམ་པའི་ཕངས་མ་ལུ།། ཧེང་སྡོད་ནིའི་གོ་སྐབས་གནང་ཐབས་མཛད།། ལོ་བརྒྱ་དང་སྟོང་སྦེ་སྡོད་རུང་ཡང་།། ང་ཁྱོད་དང་སྡོད་པའི་འདོདཔ་མི་ཚིམས།། བུམོ་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་འབའ་གུ་ལུ།། ང་ཀ་རེ་ཕོག་པའི་རེ་བ་ཡོད།། ཁྱོད་ལེགས་པའི་ལོ་རྒྱུས་བཤད་དགོ་ན།། ངེ་མི་ཚེ་གཅིག་ནང་སླབ་མི་ཚར།། རོགས་གཞན་དང་གཞན་གྱིས་གན་སླབ་རུང་།། ནོརབུ་ལགཔ་ལས་ཤོར་དེ་འགྱོ་མི་བཅུག། ཁྱོད་བྱང་པའི་ན་ཟུག་རི་བཟུམ་འབག། སེམས་བརྩེ་བའི་དག་སྣང་ཆུ་ལྟར་འཁྱིལ།། ངེ་དྲོ་བའི་དོན་ཧིང་ནང་ན་ལུ།། བུམོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསིལ་བའི་ཆུ་མ་བླུགས།།      

Hard stones, with big hammers on it, breaks into peices. Right beside the exit to the auditorium students of CLCS construts the walls. Soon, one after another, wave the hammer high up to the sky and with every energy they hits on the stone. Headed by few lecturers students voluntarily come together to build the wall. Besides, students being packed with everyday schedule College administration superciliously makes students work to chase their rainbows. Many wonders and inexplicable why overseers don't employ labourers to work apart from pending penies in the hands of few folks.

In reality, to achieve highest form of religion is categorized in two most important thin g; i.e 𝐷𝑒𝑑𝑖𝑐𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑎𝑛𝑑 𝐼𝑛𝑡𝑒𝑔𝑟𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑃𝑟𝑎𝑐𝑡𝑖𝑐𝑒 . Knowing that the two steps in achieving highest form of religion must know the application into reality which is known to be Integrated practice. If your intention from outside to look like 𝗪𝗵𝗶𝘁𝗲 𝗕𝘂𝗱𝗱𝗵𝗮 , your pretensions upon it is not merely considered to be white Buddha , rather you are miscreant. Contemporary  even to ' 𝑷𝒂𝒓𝒌 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒔𝒉𝒐𝒆𝒔 𝒊𝒏 𝒂 𝒑𝒓𝒐𝒑𝒆𝒓 𝒘𝒂𝒚 , 𝒖𝒏𝒅𝒊𝒔𝒕𝒖𝒓𝒃𝒆𝒅 𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓𝒔 𝒔𝒉𝒐𝒆 ' is a religion knowing the fact that you applied the integrated practice into real. You feel the dedicated practice is all about White Buddha which isn't the case. You are known to be the ' 𝑺𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝑨𝒓𝒓𝒐𝒈𝒂𝒏𝒄𝒆 ' if you happen to exclude the concept of Integrated form of practice, meaning have to have the white application. 𝐒𝐞𝐧𝐬𝐞 ...